|
|
||
 |
Deze structuur is niet aanwezig bij de
bekende lichtreflecties op de bolle cameralens (die je ook bij
video-opnames ziet als de zon op de lens reflecteert). Deze ronde
lichtreflecties op de lens zijn n.l. "vlak". |
|
|
En last but not least: ze zijn blijkbaar "oproepbaar" en komen alleen tevoorschijn als er EVP-opnames worden gemaakt of als er een duidelijk verband met een overledene bestaat (zoals bijvoorbeeld een bezoek aan een kerkhof). Ook komen ze frequenter voor als er dieren of kinderen op de foto staan. Met mijn digitale foto's heb ik ook geëxperimenteerd met alle soorten stofdeeltjes, waterdruppels en lichtreflecties, maar die zien er absoluut anders uit. Na uitvoerige bestudering moet ik tot de conclusie komen dat mijn orbs althans "paranormaal" van oorsprong zijn. Hoogst interessant is in dit verband het wetenschappelijke onderzoek van de fysicus dr. K.Heinemann en Prof. M.Ledwith naar deze "orb-verschijnselen". Zij schreven hierover het boek "The Orb Project" (NY 2007), naar aanleiding van 6 jaar onderzoek en uitvoerige bestudering en analyse van ca 100.000 orb-foto's, die zij ook voor een groot deel zelf maakten. In dit boek komen ze tot enkele opmerkelijke voorlopige conclusies: "Orbs bestaan werkelijk en zijn afkomstig uit een gebied dat buiten de normale menselijke perceptie ligt. Zij lijken te functioneren buiten de conventionele wetten der fysica. Het zijn energetische verschijnselen. Orbs vertonen tekenen van intelligentie. Het lijkt erop dat orbs met ons willen communiceren. Het bewijs van orb-fluoriscentie toont de mogelijkheid aan dat deze orbs binnen hun eigen fysisch gebied even solide voor henzelf zijn als onze eigen fysische realiteit solide voor ons is. Als deze hypotheses bewaarheid worden, dan zullen veel van onze conventionele voorstellingen van begrippen als "geest" en het "hiernamaals" opnieuw gedefinieerd moeten worden", aldus beide wetenschappers. De geconstateerde "communicatieve" eigenschappen van deze orbs, die ook deze 2 wetenschappers waarnamen, laten fotografeerbare orb-verschijnselen uitstekend passen binnen de definitie van "Instrumentele Trans-Communicatie" (ITC).
Om nu terug te komen op de ITC-foto's van Leon Stam; hij maakt bij zijn foto-opnames veel gebruik van spiegelende wateroppervlaktes. Dit verschijnsel van spiegelende effecten is niet onbekend in de parapsychologie. Vroeger maakte men bij het helderziend of mediamiek/spiritistisch opwekken van paranormale verschijnselen veel gebruik van dergelijke spiegelende oppervlaktes. Men denke bijvoorbeeld aan het gebruik van "kristallen bollen"("kristal-kijken"), "zwarte koffiedik" ("koffiedik-kijken"), maar ook wel van "zwarte inkt". Vandaar ook het woord "bespiegeling". Men noemt dit "in water kijken" en daarbij helderziende waarnemingen krijgen ook wel "hydromantie", of "kylikomantie", naar het Griekse woord "kylis" ("drinkschaal"), die men vroeger met water of olie vulde en die bij z.g. "orakels" werden gebruikt. Op een of andere manier "induceert" een spiegelend oppervlak blijkbaar paranormale effecten. Achter het huis van Leon loopt een slootje, waar hij regelmatig foto's maakt bij alle weersomstandigheden, zoals bijvoorbeeld "mist". In die mistflarden of bewegende waterspiegelingen kunnen dan ineens "gezichten" of "personen" opdoemen... Als men deze foto's daarna goed bestudeert en analyseert, dan blijken er soms zaken op te staan die haast geen toeval kunnen zijn. Ik zal daar enkele voorbeelden van geven. Nadat wij een aantal keren EVP-opnames hadden gemaakt, die betrekking hadden op onze "vorige levens", kreeg Leon steeds meer beelden op zijn foto's, die op een of andere manier te maken hadden met deze "reincarnaties"(zie ook hoofdstuk 8: REINCARNATIE). Toen ik de stemmen vroeg wie de man met baard was, die Leon had gefotografeerd op de muur tijdens een EVP-opnamesessie, kreeg ik te horen: "dat was ik, Martin!" Later kwam deze entiteit meerdere malen door en deelde mede dat hij in de 16e eeuw ook astronoom was geweest en ons beiden blijkbaar gekend had. Helaas konden we geen portret van hem vinden, maar wel een grafsteen. Op een tweede ITC-foto van Leon komt waarschijnlijk ook dezelfde Martin voor, te oordelen aan de baard en gelijkenis met de eerste foto. Hij houdt iets in zijn hand, dat een "astrolabium" zou kunnen zijn, een astronomisch instrument uit die tijd. Een derde foto lijkt op en 16e eeuwse astronoom met een wereldbol naast zich....
Een hele merkwaardige ITC-foto, ook door Leon Stam gemaakt van een spiegelend wateroppervlak, vertoont iets dat in eerste instantie op een soort kindertekening lijkt van een ridder te paard. Nadere beschouwing en analyse leerde echter dat het tot in de kleinste details ging om een persoon uit een van onze beider levens... Deze Juan van Aragon leefde in de 14e eeuw en deed in 1385 mee aan een toernooi, waarbij hij met wapenschild en banieren werd afgebeeld in de "Heraut van Gelre". Op het moment dat Leon deze foto maakte, kende hij deze afbeelding uit de "Heraut" niet! Pas veel later konden we alle details thuisbrengen. Het lijkt erop dat alle elementen op deze foto veel te toevallig zijn om "toeval" te kunnen zijn...
Maar hoe ontstaan deze ITC-foto's? Zijn het visuele bevestigingen, aanwijzingen van de EVP-stemmen? Zijn het gedachtenfoto's...? Gedachtenfoto's (?) Het was de Franse neuroloog Dr. H. Baraduc die in 1895 voor het eerst het woord "gedachtenfoto" gebruikte tijdens een lezing voor de Franse Academie voor Medische Wetenschappen. Hij baseerde dit op zijn jarenlange onderzoek naar paranormale effecten bij fotografische opnames. Bij het overlijden van zijn zoon André en 6 maanden later van zijn vrouw Nadine, had hij bij hun sterfbed foto's gemaakt. Hierop waren vreemde bolvormige lichtverschijnselen te zien, die hij alleen bij het onwikkelen had bemerkt. Hij meende dat de menselijke gedachte als een "ziel" na de dood op fotografische plaat kon worden vastgelegd. Over deze experimenten schreef hij het boek L'âme humaine (1896). Hij was niet de enige in de 19e eeuw, die dergelijke verschijnselen op fotografische plaat had ontdekt, maar wel de meest betrouwbare wetenschapper op dat gebied.
Tegen het einde der 19e eeuw en de beginjaren van de 20e eeuw ontstond er een ware hausse aan "geestenfoto's", de meesten getruceerd door slimme fotografen, door portretten van overleden familieleden in te monteren achter degene die geportretteerd werd. Wellicht dat enkele van deze foto's "echte" ITC-foto's waren, maar over het algemeen waren ze onbetrouwbaar. In die beginjaren der fotografie (na 1855) en na de opkomst van het "spiritisme" (vanaf 1848) gingen veel mensen experimenteren met deze nieuwe fenomenen. Een aantal van hen ontdekten daarbij wellicht echte paranormale verschijnselen. Zo misschien ook de Franse majoor Louis Darget, die in 1913 beweerde dat hij door "gedachtenkracht" fotografische platen had beinvloed, door deze op zijn voorhoofd te houden. Daarmee zou hij tot twee keer toe de vorm van een "fles" op de plaat hebben gekregen, door sterk aan een fles te denken. In die tijd noemde men dit ook wel "ikonographie" of "ideoplastie", dat zou ontstaan door z.g. "V-stralen".
Van 1910-1913 experimenteerde een Japanse professor met dit in die tijd de krantenkoppen halende verschijnsel van "gedachtengrafie". Het was Dr. Tomokichi Fukurai, professor in de psychologie aan de Keizerlijke Universiteit van Tokio. Zijn 2 proefpersonen waren mevr. Ikuko Nagao, de vrouw van een rechter, en Chizuko Mifume, beiden paranormaal begaafd. De proeven bestonden hieruit dat zij zich moesten concentreren op Japanse schrifttekens en deze mentaal moesten projecteren op een fotografische plaat. Een aantal keren lukte dat, naar het schijnt, hoewel de proeven niet waterdicht werden uitgevoerd. De Japanse pers maaide vol ongeloof deze professor neer, hij moest ontslag nemen en Mifume pleegde zelfmoord door gif in te nemen...
Ook Fukurai constateerde tijdens de experimenten vreemde ITC-verschijnselen, zoals "ringen" van licht om zijn eigen hoofd, waaruit gezichten leken te ontstaan. Zijn theorie daarover was: "gedachtengrafie en geestenfotografie zijn het werk van een en dezelfde kracht. Wanneer het werkt door het persoonlijk bewustzijn, dan noemen we dit gedachtengrafie; wanneer het werkt via de "supernormale" krachten van het medium, waarbij de resultaten onafhankelijk zijn van diens wil, noemt men dit "geestenfotografie". In de zestiger jaren van de vorige eeuw experimenteerde een andere psycholoog, Prof.Jule Eisenbud in Amerika met een paranormaal begaafde (?) zwerver, Ted Serios. Hij schreef daarover het boek "The World of Ted Serios, Thoughtographic Studies of an Extraordinary Mind" (1968). Hoewel Eisenbud overtuigd was van de "psychokinetische" begaafdheid van Ted Serios, is tot op heden nog niet zeker of er fraude werd gepleegd door Serios. Eisenbud maakte met een Polaroidcamera continue foto's van zijn proefpersoon, die na de nodige alcohol in een soort opperste concentratie raakte en dan een zwart dopje ("gismo") voor de lens hield. Op sommige polaroidfoto's waren dan beelden te zien, hoofdzakelijk van gebouwen, auto's, ruimtevaartuigen, etc. Tijdens experimenten met een Duitse cameraploeg in 1968, maakte Serios eerst een schets van iets waar hij aan "dacht", in dit geval een Neanderthaler of oermens. Daarna kwamen schokkerig en in verschillende standen beelden op de Polaroidfoto's, waarop inderdaad een Neanderthaler stond. Pas later ontdekte men exact dezelfde afbeelding op een schilderij in het Museum of Natural History in Chicago...
Als men deze z.g. "gedachtenfoto's" van Serios goed bekijkt en analyseert, dan ziet men dat ze als twee druppels water lijken op het schilderij in dit museum. Alle details van de rotspartij achter de Neanderthaler en diens arm, etc. zijn exact gelijk. Vreemd is echter dat de "gedachte vooraf" van Serios (de schets) er heel anders uitziet (andere stand arm, ander gezicht) dan de Neanderthaler van het schilderij. Het lijkt erop dat Ted Serios hier gefraudeerd heeft...of we moeten aannemen dat Serios een absoluut fotografisch geheugen had? Maar waarom dan een totaal andere schets vooraf? Het onderzoek van prof. Tiller en Dr. Schwarz De quantumfysicus "Professor emeritus" William Tiller van de Stanford University (o.a. bekend van de film "What The Bleep Do We Know?") voerde in 1976 zeer interessante experimenten uit met een paranormaal begaafde student, de latere psycholoog dr.Stanislav O'Jack. Deze student had contact met hem gezocht omdat hij gedurende een lange periode had ontdekt dat zijn gemaakte foto's vreemde verschijnselen vertoonden. Als hij mensen of landschappen fotografeerde, dan waren op deze foto's vreemde slangachtige lichtverschijnselen te zien. Hij gebruikte steeds een statief, dus de oorzaak kon niet liggen in het bewegen van de fotocamera. Als hij een fotocamera van iemand anders gebruikte, dan onstond dit vreemde effect niet, maar hij ontdekte dat wanneer hij de camera van een ander een tijd bij zich droeg, ook weer dezelfde "paranormale" verschijnselen hiermee ontstonden. Als een andere persoon de fotocamera, die een tijdje in het "bioveld" van Stan was geweest, gebruikte, dan maakte ook deze persoon vreemde paranormale foto's gedurende een periode variërend van 1 tot ca 10 uur. Prof. Tiller vond de foto's zo intrigerend, dat hij een serie gecontroleerde experimenten met Stanislav ondernam. Daarbij werden de "energetisch ingestraalde" camera van Stan naast een "niet ingestraalde" camera van de universiteit samen op eenzelfde statief gemonteerd en liet men beide fototoestellen op exact hetzelfde moment opnames maken. De films in de camera's werden door mensen van de Stanford universiteit zelf geladen en waren splinternieuw. Stan mocht daar niet aankomen. Het bizarre was dat de universiteitscamera "normale" foto's te zien gaf, maar op de foto's van de door Stan ingestraalde camera werden hele vreemde effecten geconstateerd, die fysisch onverklaarbaar waren. Zo was op een van de foto's een groepje van 3 mensen gefotografeerd, die bij een schoolbord stonden. Op de foto van het door Stan ingestraalde fototoestel waren vreemde dingen te zien. De persoon, die vóór het schoolbord stond was half verdwenen en "transparant" geworden. Het leek of men dwars door hem heen kon kijken en het schoolbord achter hem was in z'n geheel zichtbaar! Bovendien leek het of de vrouw die naast hem stond haar beenpositie en houding had veranderd, terwijl beide foto's in dezelfde fractie van een seconde waren genomen. Ook de man leek zijn positie te hebben veranderd, want naast zijn twee benen is nog een ander been zichtbaar. Uit zowel de man als de vrouw kwamen ook vreemde slangachtige lichtbanen (zie foto). Ook op een andere foto, genomen in een zaal met mensen, waren deze lange lichtbanen te zien, die in verband schenen te staan met de zaalverlichting.
Zelf maakte de schrijver van deze website, Hans Kennis, in 2005 een zelfde paranormaal fotoverschijnsel mee tijdens experimentele EVP-opnames met Jean de Meulder, Michel van Akkeren en Leon Stam. Leon had een digitale foto gemaakt van Jean, die met een psychofoon aan het experimenteren was. Op de foto is te zien dat er vanuit zijn laptop groenachtige stralen omhoog gaan. Uit een blauw lichtknopje kromt zich een blauw-paars lichtslangetje omhoog en uit de 2 luidsprekers komen eveneens slangachtige gele lichtverschijnselen. Bovendien lijkt Jean omhuld te worden door een soort lichtverschijnsel. Diezelfde dag maakte Leon de eerder in dit hoofdstuk genoemde andere "paranormale ITC-foto's", zoals gezichten en een paar orbs. Er was op dat moment dus duidelijk sprake van paranormale nevenverschijnselen, gekoppeld aan EVP mededelingen. Prof.Tiller kwam na zijn experimenten met Stanislav O'Jack, evenals na vele experimenten op het gebied van "Kirliaanse fotografie" en laboratoriumonderzoek naar "psycho-energetische" systemen, tot de volgende werkhypothese: "het menselijke bewustzijn is in staat om tot een koppeling te komen van mens en instrument in een unieke laag van fysische realiteit. Deze realiteitslaag kan zijn eigen "levensvormen" hebben, die onder bepaalde omstandigheden voor ons zichtbaar kunnen worden, terwijl onder normale omstandigheden conventionele instrumenten dit niet kunnen waarnemen. Dit schrijft hij als voorwoord van het voornoemde boek "The Orb Project" en vermeldt tevens dat "orbs" eveneens tot deze unieke laag schijnen te behoren. Dr. Heinemann en Prof. Ledwith publiceerden in dit boek ook foto's waarop te zien is dat in enkele seconden de orbs blijkbaar kunnen veranderen in andere lichtverschijnselen, in een soort plasma-achtige wolken, die zij "plasmoïden noemen ("plasmoids"). Het gaat hier beslist niet om z.g. rookslierten, die debunkers weleens opperen! Het lijkt er op dat plasmoïden een andere verschijningsvorm van orbs kunnen zijn; blijkbaar kunnen ze zich transformeren. Op internet kan men via Google honderden van dezelfde soort verschijnselen vinden onder "ectoplasma" (de oude parapsychologische naam) en "orbs". Bijna iedereen kan dit blijkbaar, na wat geduld en het zoeken van een soort "contact" met de orbs, op zijn digitale camera registreren.
Ook bepaalde "refractieverschijnselen" bij paranormale digitale foto's zouden kunnen wijzen op een zeer korte verschuiving in een ander soort tijdsdimensie (zie foto van autoruit, die in een fractie van een seconde in tientallen stukjes in de tijd lijkt te zijn verschoven; een soort refractie). Dit lijkt ook het geval te zijn bij de foto van Prof.Tiller met de camera van Stanislav, waar zowel de man als de vrouw verschoven lijken te zijn in een soort andere tijdsdimensie. In 1872 ondernam de Amerikaanse parapsychologisch geinteresseerde onderzoeker John Beattie een aantal bijzonder interessante experimenten met foto-opnames tijdens spiritistische seances in aanwezigheid van het medium de Heer Butland. Meestal na zo'n 20 belichte fotografische platen, die niets opleverden, ontstonden soms ineens vreemde lichtverschijnselen op de foto's, die van tevoren nauwkeurig door het medium werden "gezien" en beschreven. Beattie noemde dit "od-licht", naar baron Reichenbach die deze term voor het eerst in 1852 gebruikte. Merkwaardig is dat dit zeer zeldzame verschijnsel in de vroegere fotografie, tegenwoordig met digitale camera's veel vaker is op te nemen, getuige de honderden foto's die men op internet kan aantreffen met blijkbaar exact dezelfde lichtverschijnselen! Bij Google kan men dit soort foto's, die de makers daarvan bijzonder verbazen, vinden onder "ectoplasm", "ecto", "orbs", etc. Ik heb een aantal van die foto's onder elkaar gezet om dit verschijnsel beter te kunnen vergelijken. Blijkbaar was Beattie een der eerste onderzoekers die authentieke ITC-opnames maakte.
Behalve deze merkwaardige lichtverschijnselen kunnen er ook
"gezichten" op ITC-foto's ontstaan.
Conclusie Tal van onderzoeken op het gebied van ITC tonen aan dat foto- en filmcamera's blijkbaar paranormale verschijnselen kunnen registreren, die met het "blote oog" niet waarneembaar zijn. Als een parallel daarvan kan men de EVP-verschijnselen noemen, die eveneens kunnen worden geregistreerd met apparatuur als bandrecorders en computers, en ook niet met het "blote oor" te horen zijn. Het lijkt erop dat beide verschijnselen nauw verwant zijn en een zelfde soort tussengebied of overgangsgebied bestrijken, wellicht dat van die andere dimensie. Vanuit de Quantumfysische wetenschap ontstaan steeds meer hypotheses over meerdere vermoedelijke dimensies en parapsychologisch onderzoek zou dit uitstekend kunnen aanvullen. Toch staat dit parapsychologische onderzoek naar gedachten-foto's, ITC-verschijnselen en EVP-verschijnselen nog steeds (helaas) in de kinderschoenen, zover het überhaupt al onderzocht wordt. Bij ITC-verschijnselen is het onderzoek zelfs moeilijker dan bij EVP-fenomenen, waar d.m.v. duidelijk verstaanbare dialogen inzicht kan worden verkregen in het hoe en waarom van dit verschijnsel. Bij ITC is dat moeilijker te analyseren. Er bestaan verschillende theorieën over ITC: De quantumfysicus Prof. Tiller meent dat het van psycho-energetische aard kan zijn, en dat het een relatie heeft met een andere zelfstandige laag of dimensie; de theorie van "morphic resonance" en "morphic fields" van de bioloog dr. Rupert Sheldrake ligt in het verlengde daarvan. Interessant zijn in dit verband ook de experimenten die de parapsycholoog Raymond Bayless in 1952 samen met Attila von Szalay uitvoerde. Daarbij werd een proefpersoon, mevr. Michaela Kelly, onder hypnose gebracht en onder haar hand werd een stuk fotopapier gelegd. Na afloop van de hypnose werd dit fotopapier ontwikkeld in ontwikkelvloeistof en daarbij ontstond het ITC-beeld van een vrouw met een hoofddoek en de letters "Nad". Het bleek een afbeelding van haar recent overleden huishoudster "Naddie" te zijn...! Tijdens haar leven had deze vrouw steeds een hoofddoek gedragen. Hier lijkt het dus te gaan om een spiritistisch te verklaren ITC-verschijnsel.
Sommige parapsychologen menen dat ITC-verschijnselen een vorm van psychokinese (PK) kunnen zijn, een soort vorm van gedachtenbeinvloeding ("gedachtenfoto's"), net zoals de door gedachten beinvloedde watermoleculen van Prof. Masaru Emoto. Andere parapsychologen, waaronder ik mijzelf ook schaar, menen dat ITC soms een vorm van communicatieve energie-overdracht kan zijn vanuit die volgende dimensie: het hiernamaals. Dit wordt namelijk door EVP-stemmen zelf bevestigd bij combinatiegevallen van EVP en ITC. Om van dat laatste een voorbeeld te geven: ook ikzelf kon als EVP-onderzoeker vaststellen dat op mijn vragen of de "entiteiten" gefotografeerd konden worden, bevestigende antwoorden werden gegeven. Zo vroeg ik mijn overleden vader of hij in die andere dimensie een huis had en hoe zij daar woonden. Daarop kwamen de volgende antwoorden: "huis hebben we, ik heb een tuintje hier" en met vreemde kliktonen: "een foto nemen!" Vervolgens maakte ik een aantal foto's in m'n opnamestudio en op de gang daarnaast. Op een van de foto's was op de muur een vreemd lichteffect te bespeuren. Eerst zag ik niet goed wat het was, maar bij uitvergroting leek het op een soort "luchtfoto" van een paar huizen met tuinen, muren en een soort laantje. Het lijkt er veel op dat ik hier een "ITC-foto" maakte van een soort "dorpslandschap" in het hiernamaals(?) Een andere verklaring heb ik er niet voor, tenzij het een toevallige configuratie in de vorm van een landschap zou gaan, maar dat geloof ik eigenlijk niet omdat de foto direkt volgde op de hieraan gerelateerde EVP-uitlatingen.
Dit stond overigens niet op zichzelf; na mijn vragen of ik de "entiteiten" zelf ook kon fotograferen, kwam als antwoord: "doe maar" en op de daarna gemaakte foto's stonden inderdaad diverse "orbs". De jaren daarna maakten we tijdens EVP-opnames telkens foto's in het opnamevertrek en telkens stonden dan op de foto's een aantal orbs...! En als ik geen EVP-opnames maakte, dan stond er ook vrijwel nooit een orb op de foto! Ik bemerkte bij mijn onderzoek dat deze orbs dus "oproepbaar" waren. Na mijn vraag "zijn jullie ook orbs?" kwam als antwoord: "orbs zijn we, ja!" en bij de vraag "kan ik vanavond mooie foto's van jullie maken als orb?" kwam het merkwaardige antwoord: "dansen, blauwe vliegers!" Interessant is dat de gefotografeerde orbs vaak een blauwe kleur hebben, maar er komen ook groene, gele en rode orbs voor.
In de afgelopen periode kon ik talrijke orbs fotograferen tijdens of direkt na EVP-opnames in m'n opnamestudio, maar ook buiten in de tuin met flitslicht (zie foto). Een merkwaardige groene orb met een soort driehoek erin werd gefotografeerd door Michel van Akkeren tijdens een EVP-meeting bij mij thuis. Op een andere foto is goed te zien dat de orb een bepaald traject aflegt, m.a.w. in beweging was tijdens de digitale opname met flitslicht. In een honderdste seconde legde de orb een bepaalde afstand af, met blijkbaar wisselende snelheid. Het flitslicht correspondeerde met ca 9 posities die hij innam en na de flits nam hij nog 2 à 3 posities in. Debunkers zullen direkt roepen: het lijkt op regendruppels, maar die avond was het beslist droog en waren er absoluut geen regendruppels of anderszins! In het boek "The Orb Project" constateerden beide onderzoekers dezelfde bewegingsfactoren bij orbs en berekenden dat ze soms zeer hoge snelheden kunnen bereiken tijdens de flitsopnames. Ook Heinemann en Ledwith komen bij hun onderzoek naar orbs tot de conclusie dat hier klaarblijkelijk sprake is van intelligente, communicatieve en zelfstandige bestaansvormen (m.a.w."geesten") in de vorm van energievelden (plasmoids) of energiebundelingen (orbs). Interessant is dat het steeds frequenter voorkomen van orbs, plasmoïden en ITC-foto's blijkbaar te maken heeft met de recente ontwikkeling van digitale fotocamera's, die op een of andere manier "gevoeliger" lijken te zijn dan de vroegere camera's. Een explosieve groei van dit soort vreemde lichtverschijnselen op digitale foto's heeft geleid tot een enorm aanbod van dat soort foto's op internet (Google), met de vragen van veel mensen erbij: "Wat is dit??" en "Kan iemand een verklaring voor mijn foto(s) geven?" Trouwens al vóór de digitale fotografie werden er orbs op foto's gesignaleerd, maar die kwamen veel minder frequent voor. Het lijkt er ook op dat dit in de vroegere fotografie alleen in de nabijheid van "mediamieke" of "paranormaal begaafde" personen plaatsvond. Het was de Fransman Hector Durville die in 1907 in de buurt van mediamiek begaafde proefpersonen als een der eersten "orbs" en "plasmoïden op de gevoelige plaat vastlegde. Hij schreef hierover het boek "Le Fantôme des Vivants" uit 1909. Ook een andere Fransman, de neuroloog H.Baraduc fotografeerde in 1895 zijn vrouw op haar sterfbed en legde drie ovale "lichtbollen" (orbs?) vast op de plaat.
Zo beschrijft de Amerikaanse EVP-onderzoeker William Welch in zijn boek "Talks with the Dead- The incredible account of electronic communications with spirit voices" uit 1975 over zijn bezoek aan Attila von Szalay (de allereerste persoon die EVP registreerde in 1947, zie hoofdstuk 13a Geschiedenis van EVP). Von Szalay was van beroep fotograaf en hij vertelde Welch dat hij tijdens bruiloftsreportages deze "hinderlijke" orbs ("ronde lichtbollen") ook soms op zijn foto's bespeurde in de vijftiger jaren, tot zijn grote ergenis als beroepsfotograaf! Ook Prof. Tiller fotografeerde op de Stanford Universiteit in 1976 een orb (zie foto hiervoor). Het is duidelijk dat er op dit uitermate interessante gebied van ITC-verschijnselen in de toekomst veel meer onderzoek zou moeten komen, wil men meer begrijpen van de ons omringende kosmos met zijn vele interactieve dimensies en de 21e eeuwse wetenschap eindelijk het conventionele, verouderde en ontoereikende Newtoniaanse wereldbeeld zal kunnen aanpassen of vervangen.
|
||
|
|
||
|
|
||
|
©2008 Hans Kennis |
||
