Hoofdstuk 5  ________________________________________________________________________


Identiteitsbewijzen

Tot mijn stellige overtuiging dat deze EVP- stemmen afkomstig zijn uit diverse gebieden, die men op aarde gewoonlijk het "hiernamaals" pleegt te noemen, ben ik vooral gekomen door de talrijke identiteitsbewijzen die ik in de loop der tijd kreeg van overleden bekenden en familieleden.

Maar ook wanneer volledig onbekende personen in mijn studio EVP-opnames kwamen maken, kregen zij hun overleden bekenden door. Daarbij bleek dat de stemmen het beste doorkwamen als er sprake was van een sterke emotionele band met de overledene of als er sprake was van een recent overlijden. De identiteitsbewijzen die daarbij geleverd werden waren vaak frappant te noemen. Er werden vaak goed verstaanbare feiten genoemd, die ikzelf als experimentator absoluut niet wist of kon weten.
Ik wil als voorbeeld daarvan een aantal specifieke identiteitsbewijzen noemen, die ikzelf erg aangrijpend, bijzonder en absoluut bewijskrachtig vond als sterke indicatie voor een voortbestaan na de dood.

Recentelijk is in november 2010 toegevoegd het tragedische verhaal van het in mei verdronken jongetje Olivier, waarmee zijn moeder een goed verstaanbaar EVP-contact kreeg en tevens sterke bewijzen van zijn voortbestaan elders.

In januari 2010 is het eveneens aangrijpende verhaal van Karel Visser
geplaatst, die op mijn aanwijzingen zelf startte met EVP/DNG-opnames en direkt contact kreeg met zijn overleden dochter Mirella.

Hieronder ook een hoofdstuk, geschreven door Leon Stam, waarin hij zijn bevindingen meldt ten aanzien van het vaststellen van de identiteit en herkomst van de stemmen.
 


OLIVIER

In september 2010 kreeg ik een dramatisch mailtje van een moeder, die drie maanden daarvoor haar 4-jarig zoontje Olivier verloren was tijdens een familiebezoek in Zeeland. Het jochie had gespeeld aan de waterkant en de ouders konden hem op een gegeven moment niet meer vinden. Na een emotionele zoektocht werd hij gevonden op de bodem van het meer. Reanimatie mocht niet meer baten...

De wanhopige moeder had de afgelopen maanden een aantal paragnosten en mediums bezocht met de prangende vraag of ze in contact kon komen met Olivier. Door toeval was ze op mijn website terechtgekomen. We maakten daarna een afspraak om in mijn studio EVP-opnames te komen maken.



Vrijwel direkt kwam het jongetje door. Hij spoorde ons aan om goed op te letten en te luisteren: "let op, wij komen hierheen". Hij noemde ook meteen aan het begin van de opnames zijn naam: "Olivier!"
Op de vraag wat er die noodlottige dag gebeurd was, antwoordde Olivier: "ik viel van de waterkant".

"let op, wij komen hierheen!"

"Olivier!"

"ik viel van de waterkant"


Om te testen of we inderdaad contact hadden met haar overleden zoon, stelde ik voor dat de moeder een specifieke vraag zou stellen, die vrijwel alleen haar zoon wist te beantwoorden. Bij de komst naar mijn studio had ze zijn geliefde knuffelbeest meegenomen. Ze vroeg daarom: "Olivier, hoe heet deze lievelingsknuffel van jou?" Direkt daarop kwam het antwoord: "ik wil m'n ouwe Jeissie!" Hť ik zie hem al, hij lag bij het graf !"

"Ouwe Jeissie" was inderdaad de naam die Oliver aan zijn knuffeldier had gegeven en daarmee gaf hij een perfekt identiteitsbewijs, dat we absoluut en uitsluitend Olivier "aan de lijn" hadden. De naam van deze knuffel had zij niet aan mij verteld vůůr de opnames.

Ook bleek dat Olivier gezien had dat zijn ouders knuffels op zijn grafje hadden gelegd. Dit kan gezien worden als een bewijs dat hij blijkbaar z'n eigen graf had geobserveerd na zijn dood.

(Olivier hoe heet deze lievelingsknuffel van jou?) "ik wil m'n ouwe Jeissie !"

"m'n ouwe Jeissie !"

"hť ik zie hem al, hij lag bij het graf !"

"al m'n knuffels, zag ze!"


Op vragen hoe het nu met hem ging, antwoordde Olivier dat hij zijn verblijf aan de andere kant net een "vakantie" vond.


"leuk hier, vakantie !"

"ik ben op vakantie"


Zijn moeder had de sterke wens om Olivier ooit weer terug te krijgen in gereÔncarneerde vorm. Zij stelde hem wat vragen daarover.
Merkwaardig en heel interessant zijn de mededelingen die daarna kwamen en die wellicht enig licht kunnen werpen op eventuele reÔncarnatieverschijnselen waar nog weinig wetenschappelijk over bekend is.
Uit zijn EVP-mededelingen valt op te maken dat hij wel bereid was om weer "naar beneden" (op aarde) te komen, maar hij waarschuwde zijn moeder dat het wel even kon duren, omdat hij aldaar nog moest "rusten".


"ik wil naar beneden"

"jij wil zeker zwanger worden?"

"ik wil je even waarschuwen!"

"moet nog lang wachten daarop"

"ook kan ik hier even langer wachten"

"ik moet rusten"


Iemand anders mengt zich "boven" in het gesprek en zegt: "hij moet nog wakker worden". Tevens legt deze persoon uit: "ze slapen daar".


"hij moet nog wakker worden"

"ze slapen daar"


Olivier had tijdens zijn korte leven diverse keren aangegeven dat hij niet oud wilde worden en liever een meisje zou willen zijn. Over dat laatste aspekt worden enkele interessante mededelingen gedaan. Zo zegt hij "ik kom wel terug als meisje, daar kun je van leren!"

Ook vertelt hij over het moment van verdrinking: "daar ligt een meisje onder water!" Blijkbaar had hij zichzelf op de bodem zien liggen in de vorm van een "meisje".


"ik kom wel terug als meisje, daar kun je van leren!"

"daar ligt een meisje onder water"


Deze mededelingen van Olivier bieden een interessante kijk op wat er na het plotselinge wegrukken uit het leven kan gebeuren aan die "andere kant". Hij wil wel terugkomen op aarde (als meisje), maar is nog gebonden aan een soort rustfase aldaar.
Hij besluit met een opbeurende en ondersteunende verklaring aan zijn moeder:"ik heb een uitgesproken lieve mam!"


"ik heb een uitgesproken lieve mam!"


Deze tekst en de opgenomen stemmen werden met uitdrukkelijke toestemming van de moeder op deze website gepubliceerd omdat ze dit in het belang van het EVP-onderzoek van grote betekenis vond. De EVP-DNG-opnametechniek voorziet in de mogelijkheid om het contact met een uit het leven gerukte dierbare te kunnen voortzetten.

Voor haar was dit voortgezette en onmiskenbare contact met haar zoon, dat uit goed verstaanbare en objectief registreerbare mededelingen bestond, uitermate belangwekkend en een absolute steun bij de verwerking van dit dramatische lot in haar leven.
 

NIEUWE OPNAMES VAN OLIVIER

Na enkele bezoeken aan mijn opnamestudio wilde de moeder van Olivier zelf thuis deze "DNG-telefoongesprekken" met haar overleden zoontje voortzetten. Ik heb haar een aantal keren laten oefenen met deze nieuwe opnametechniek. Daarop startte zij thuis op mijn aanwijzingen DNG-experimenten met haar laptop en het digitale audioprogramma Adobe Audition.

Wel waarschuwde ik haar uitdrukkelijk niet gefixeerd te raken door dit hernieuwe telefooncontact en het vooral rustig te blijven relativeren. Zij volgde mijn raad op met sterke evenwichtigheid en vastberadenheid.
Vrijwel direkt kreeg zij bij de eerste experimenten in haar huis contact met Olivier. Het leek erop dat hij haar had gezocht en na haar gevonden te hebben, meldde dat hij een beetje laat was.

Oliviertje blijft mamma zoeken!

moet ik even bij je komen?

hier in huis, was een beetje laat!

Olivier is wel bij je!

Een aantal mededelingen van Olivier verstond ze vrijwel direkt, maar een aantal ook niet, vanwege het feit dat zij zelf niet de ruis kon wegfilteren. Olivier zelf spoorde haar aan om dit "Hans te laten horen".
Hiermee bedoelde hij dat ik de opnames in mijn studio zou filteren en versterken. Pas na filtering verstond ze Olivier goed.

laat dit Hans maar horen!

Hierna vroeg hij zijn moeder of zij hem gehoord had toen hij "bij de overkant ging staan", m.a.w. toen hij was overgegaan naar die andere wereld.

hoorde je? toen ik bij de overkant ging staan.

Olivier reageerde ook op gebeurtenissen in het gezin. Zo was zijn broertje jarig en de dag daarna vroeg hij: "mamma weet je nog van gisteravond?" Ook adviseerde hij zijn vader om vooral "door te werken",
blijkbaar om het verdriet te vergeten.

mamma, weet je nog van gisteravond?

moet mijn vader zeggen!

nog veel houden van mijn mamma!

Daarna vertelde hij een aantal interessante dingen, die waarschijnlijk te maken hebben met zijn wens om terug te keren. Zo gaf hij te kennen dat hij hoopte in de aanstaande zomer terug te zullen komen (opnieuw geboren worden?).

moeder, kom nou weer gauw thuis!

zal hopelijk deze zomer komen!

Een andere stem (mannenstem) voegde daaraan toe: "hij moet slagen in zijn doel: meisje!" In het voorafgaande verhaal heb ik beschreven dat Olivier tijdens zijn korte leven steeds aangegeven had dat hij graag een meisje zou zijn. Frappant is ook dat hij zichzelf blijkbaar als een "meisje" had zien liggen op de bodem van het meer.
Iemand aan de andere kant refereert daaraan en vertelt dat dit het "doel" van Olivier zou zijn.

hij moet slagen in zijn doel: meisje!

Aangezien er over het algemeen weinig informatie over de drijfveren van het reincarnatieprincipe bekend is, zijn dit bijzonder interessante EVP-mededelingen van en over Olivier. Via DNG/EVP-opnames kunnen we mogelijk op deze wijze een klein stukje van de sluier over dit vrijwel onbekende pioniersgebied optillen.

Nieuwe, door Olivier's moeder gemaakte DNG-opnames (11-1-2011) bieden interessante informatie over diens verblijf in die andere wereld. Wederom vermeldt hij dat hij z'n leven daar als een soort "vakantie" ervaart, maar dat hij nog wel een soort "klasje" moet volgen om te leren. Tevens zegt hij dat ze daarboven "andere wetten" hebben en dat men daar kan praten met "gedachten".

Over de wijze waarop zijn EVP-mededelingen tot stand komen, merkt hij op: "als ik de woorden kan maken, kan ik boven weer met jou praten". Hij geeft vaak aan dat dit heel moeilijk is, maar slaagt er wonderbaarlijk in. Duidelijk is soms te horen dat het om een kinderstemmetje gaat.

Deze specifieke mededelingen tonen aan dat men in die andere dimensie moeite heeft om deze "woorden" te maken, m.a.w. de aangeboden DNG-signalen te transformeren tot voor onze hersenen begrijpelijke boodschappen.


als ik de woorden kan maken, kan ik boven weer met jou praten

je kan hier praten met gedachten

daarboven heb je andere wetten!

op vakantie hier, kom je graag voor naar boven!

vakantie daar!

volg hier een klasje, moet nog leren


 



 

OORLOGSSLACHTOFFER

Regelmatig nodig ik andere EVP-onderzoekers uit om bij mij thuis sessies en experimenten te doen. Tijdens een van die sessies in 2006 was Frans Funken uit Kerkrade aanwezig, die al 65 jaar op zoek was naar zijn vermiste broer Johan Funken. Deze broer was in 1941 als 19-jarige ingelijfd bij het Duitse leger en in 1944 vermist. Frans had in het verleden contact gezocht met paragnost Peter Hurkos. Deze had verteld dat Johan in Minsk in Rusland zichzelf in z'n been had geschoten om als gewonde weg te kunnen komen.

We maakten die dag microfoonopnames en vrijwel direkt kwam zijn broer door en gaf in een aantal dagen de volgende interessante informatie:

"Spreekt hier met Johan, jongen! Broer van gene zijde is hier! Johan is er weer, registreer dat nu maar. Ik ben heel gelukkig! Weet je, ik stierf in Duitsland! Lag bij Minsk in het plantsoen, veel opgezwollen mensen (lijken), veel psychopaten, je werd gedwongen!

Dat in je been schieten, je wou pauze. Je poot bloedt, ze geven je paar servetten. Ik viel wel flauw, die grote jonge vent! Lig nu op de trein, nog steeds doorkomen met een vuile wagon (door de Russische linies).

 

We gaan dan wieder Heim, Jo! Was in Lazarett (vert.:Duits veldhospitaal) Je hebt een schimmel, zweren in m'n benen. Je moet het echt uitzingen met de witte jassen (verplegers). De kouwe ziekte. Ik was er een patiŽnt. Gevecht dichterbij komen... Daar komen soldaten, Johan is achter tent. Je was verraden, gevecht met twee Russen. Die vent zei in burger: moeten jou knallen! Je wordt gestengund, alle Nazis weg! Had toen wel twee kogels in de kop. Helemaal kaputt! Je wordt begraven in de sloot. Alles Benzin. Ze plaatsten voor mij een kruis. Ergens in Rebling. Zo werken de Russen: alle Nazis weg!

Johan is nog hier met de gaten in kop. Was zo gemeen! Godverdomme gebruikt!! (door Hitler) Johan kapt ermee. Hij gaat weer verder!" Blijkbaar kwamen bij Johan Funken oude emoties weer terug...

"Spreekt hier met Johan, jongen!" .

"lag bij Minsk, in het plantsoen!" .

"veel opgezwollen mensen" .

"dat in je been schieten, je wou pauze!" .

"ik viel wel flauw!" .

"lig nu op de trein" .

"nog steeds doorkomen met een vuile wagon" .

"gevecht met twee Russen!" .

"die vent zei in burger: moeten jou knallen!" .

"helemaal kaputt!" .

"je wordt gestengund, al de Nazis weg!" .

"je wordt begraven in de sloot!" .

"godverdomme, gebruikt!!"


 


ZWEVEND TUSSEN LEVEN EN DOOD...

Een ander EVP-contact dat mij bijzonder aangreep was een gesprek dat ik opnam vlak nadat een hele goede vriendin van ons, , Emel N. door een herseninfarct in coma lag. Zij werd hersendood verklaard en lag op de Intensive Care.

Toen wij vanuit het ziekenhuis naar huis reden had ik sterk de indruk dat Emel om ons heen was. Thuisgekomen maakte ik direkt een microfoonopname en vrijwel meteen meldde zij zich: "Emel aanwezig, ik ben Emel! Ik ben het! Ik heb een boodschap voor Hans. Ik zie je, ik kan je voelen! Ik was aan het doodgaan. Ik was heel erg ziek hoor. Kon ik nu even nog leven! Ik kan niet terugkomen hoor! Dat is het leven! Ik mag in de wijde hemel. Morgen ben ik toch wel wijlen" (op 14 juni werd de beademing gestopt) Na de vraag of de beademing moest worden voortgezet: "Laat me niet leven, sluit het hoofdstuk! Ik moet nu naar boven, denk ik. Jullie hebben het heel goed verstaan. Het was een goed gesprek, tot later schatten!"

Verder gaf Emel veel informatie over de plek waar ze zich nu bevond.

Ongeveer een jaar voordat zij overleed hadden we samen EVP- opnames gemaakt. Daarop was te horen dat haar overleden oma doorkwam, die haar waarschuwde: "je bent oma d'r schat, je leeft er te druk, da's levensgevaarlijk!" .

"da's levensgevaarlijk!"

Op de dag dat zij een jaar later geopereerd werd in het ziekenhuis aan een herseninfarct, nam ik de volgende tekst op: "ben oververmoeid, wat zou ik mankeren?" Op dat moment wisten wij niet dat Emel in het ziekenhuis was opgenomen.

"ben oververmoeid, wat zou ik mankeren?"

Een paar uur later kregen we pas het bericht dat het slecht ging met Emel. We spoedden ons naar het ziekenhuis, waar we hoorden dat ze na de operatie "hersendood" was verklaard. Wel lag ze nog aan de beademing en in feite zweefde ze op dat moment tussen leven en dood... Na het bezoek aan de Intensive Care kregen we diezelfde avond de stem van Emel door: .

"ik ben Emel ! " .

"ik was aan het doodgaan hŤ?" .

"ik heb een boodschap voor Hans!" .

"ik mag in de wijde hemel !"

Omdat we wisten dat de volgende dag de beademing zou worden stopgezet, vroegen we haar of ze dit zelf wel wilde. Waarop zij antwoordde: "Laat me niet leven! Sluit het hoofdstuk!" .

"laat me niet leven!" .

"sluit het hoofdstuk!" .

"ik moet nu naar boven, denk ik!"

Op dat moment was ze weliswaar hersendood verklaard, maar haar lichaam (aan de beademing) leefde in feite nog... Daarmee bewees zij dat het klaarblijkelijk ook mogelijk is voor een uittredende menselijke geest om in dat tussengebied tussen leven en dood EVP-stemmen te kunnen produceren. Dit soort communicaties waren voor mijzelf doorslaggevend om over te hellen naar de "survival-hypothese". Het is mijn ervaring dat bij dergelijke EVP-contacten de persoonlijkheid van de entiteit volledig overeind blijft en ze belangrijke zaken kunnen vertellen die alleen zij wisten.

Na deze mededelingen, die betrekking hadden op de "overgang" van Emel naar die andere dimensie, kwam zij nog een paar keer spontaan door op verschillende momenten, vooral als we met vrienden en bekenden van haar opnames maakten. Er ontstonden bij die gelegenheden ook wel paranormale "neveneffecten", zoals het diverse keren aan- en uitgaan van het licht en onverklaarbare verschijnselen als een kaars die met een grote boog uit een kandelaar vloog.

Dat terwijl alle aanwezigen "broodnuchter" waren en er absoluut geen sprake was van zweverige of spiritistische "verwachtingspatronen". Daarbij meldde Emel zich op humoristische wijze (geheel overeenkomstig haar vrolijke aard): "je spreekt met die gekke Emel! Dat met die kaars, was ik! Je kunt met me praten in de hemel! Mensenkinderen, ik hou van jullie!" Over haar verblijf in die andere dimensie vertelde ze: "ik heb een heel leuk huisje", een "huisje aan zee" en: "ik woon nu bij een Turk" (haar vader was van Turkse afkomst).

"Ik heb een heel leuk huisje"

Haar beschrijvingen kwamen volledig overeen met andere EVP-mededelingen die ik in de loop van 35 jaar opnam, zoals de veelvuldige vermeldingen dat men aan de andere kant beschikt over soortgelijke zaken en dingen als op aarde, zoals huizen, steden, etc. (zie ook hoofdstuk 4)
 


EVP en bijna-dood ervaringen (BDE)

Voor ons persoonlijk was dit EVP-contact met Emel een zeer bewijskrachtig geval van het voortbestaan na de dood en we realiseerden ons dat hier eigenlijk sprake was van een z.g. "bijna dood ervaring" (BDE). Met dit verschil dat men bij BDE's het meestal heeft overleefd om na te kunnen vertellen wat er gebeurde op het moment van klinisch doodgaan.

Op het moment dat wij haar stemmen registreerden, leefde Emel nog volgens de maatstaven der medische wetenschap! Zij lag aan de beademing op de Intensive Care en haar ademhaling en hartritme werden kunstmatig in stand gehouden. Zij was op dat moment weliswaar "hersendood", maar kon desalniettemin uitgebreid over haar ervaringen tijdens die overgangsfase tussen leven en dood vertellen...

In veel gevallen zijn in het verleden door medici en cardiologen deze BDE's geconstateerd bij patiŽnten, die ten gevolge van een ziekte of ongeluk tijdelijk klinisch dood waren verklaard.

Een bepaald percentage van personen die ontwaakten na een dergelijke medische situatie op het grensgebied tussen leven en dood, konden daarna vertellen dat zij een soort uittreding (OBE ofwel Out of the Body Experience) hadden gehad en daarbij allerlei herinneringen beschreven aan ontmoetingen en ervaringen in een soort andere dimensie. Bij Emel  lag dit iets anders... Ook zij vertelde, zwevend op de grens van leven en dood, wat ze op dat moment meemaakte. Alleen ontwaakte zij niet meer uit de dood, maar kon dit "navertellen" door middel van EVP via de computer en niet meer in levende lijve zoals bij de meeste BDE's!

Opvallend is dat vrijwel alle bekende BDE-verhalen, geheel onafhankelijk van elkaar, altijd gelijkluidende en identieke informatie bevatten. Zelfs worden ze ook geconstateerd bij personen die totaal niet in een hiernamaals geloven. Al degenen die een BDE hebben meegemaakt zijn overtuigd dat zij iets bijzonders meemaakten en blijkbaar aan de poorten van het hiernamaals stonden. Zij beschrijven daarbij identieke "tunnelervaringen", ontmoetingen met overleden familieleden, bekenden en geven beschrijvingen van fraaie licht- en kleurverschijnselen, mooie landschappen, etc. Slechts enkelen beschrijven echter ook nare ("hel") ervaringen. Dit alles geheel overeenkomstig de uitkomsten van eeuwenlang spiritistisch onderzoek, terwijl dat vaak nauwelijks of niet bekend was bij degenen die spontane BDE-ervaringen kregen.

 

Op het gebied van BDE is veel onderzoek gedaan door o.a. de psychiater en arts dr.Elisabeth KŁbler-Ross en de arts/psycholoog Raymond Moody. In Nederland is vooral de cardioloog dr.Pim van Lommel bekend geworden door zijn BDE-onderzoek, waarover hij het boek "Eindeloos bewustzijn" (2007) schreef. Bij 344 door hem onderzochte patiŽnten die een hartstilstand hadden gehad, bleken 62 een BDE te hebben meegemaakt, waarvan hij het verhaal optekende en analyseerde. Hij is wetenschappelijk adviseur van de Nederlandse stichting Merkawah, die op dit gebied veel onderzoek doet.

De fanatieke debunkers van alles wat met een hiernamaals te maken heeft, hebben de theorie naar voren gebracht dat het slechts zou gaan om een chemische reactie in de hersenen bij het klinisch dood zijn. Zij baseren zich daarbij op chemische, "hallucinerende" processen in de hersenen bij b.v. het gebruik van alcohol, drugs en bepaalde medicijnen. Deze vergelijking gaat echter volledig mank omdat bij deze laatste groep sprake is van sterk variŽrende hallucinatoire "droomachtige" waarnemingen, terwijl bij BDE's daarentegen sprake is van gelijkluidende en consistente waarnemingen met een duidelijk "spiritistisch" karakter.

Bovendien gaan ze volledig voorbij aan het "nut" van een dergelijk chemisch proces in de hersenen. Waarom zou de evolutie een soort overgangsgebied bij de dood hebben bedacht met zeer specifieke hiernamaalsbeelden? Dat nut is er gewoon niet! Bij een vlakke EEG stopt gewoon alle hersenactiviteit... Kortom, al deze theorieŽn van fanatieke hiernamaals-debunkers spotten in feite met het "eenvoudigheidsbeginsel" van de wetenschap. Waarom het niet willen accepteren van de meest voor de hand liggende, begrijpelijke en logische verklaring? Waarom niet gewoon een hiernamaals willen accepteren? Uit een kinderlijke angst daarvoor misschien?

Dat het bij BDE om "werkelijke" ervaringen gaat en niet om chemische "fantasiebeelden" van de hersenen moge blijken uit het interessante geval van de Amerikaanse Vicky Noratuk, die  blind werd geboren. In 1973 kreeg zij als 23-jarige een auto-ongeluk en belandde in coma. Op dat moment "zag" ze voor het eerst in haar leven (!) haar eigen lichaam met bebloed hoofd, dat ze "herkende" aan haar trouwring, die ze tot dan toe alleen maar "gevoeld" had. Ze "keek" van boven op de verwoeste auto neer en zag het ambulancepersoneel, dat haar naar het Harbor View Medical Center in Washington bracht. Dat was ook het eerste gebouw dat ze in haar leven zag!

Aldaar aangekomen kreeg ze een "tunnelervaring", een donkere tunnel die haar naar een steeds groter wordend schitterend licht voerde. In een soort zomers landschap met lichtgevende bomen en vogels zag en hoorde ze honderden "mensen", die lachten, praatten en op een harmonieuze manier zongen. Het was "wonderlijk daarbuiten" in haar eigen woorden en ze voelde zich voor het eerst in haar leven vrij en niet bezorgd om ergens tegenaan te lopen. Maar al deze voor het eerst "geziene beelden" waren voor haar als een soort taal, die ze niet kende.

Zij ontmoette daar enkele overleden bekenden en een soort hogere geest, die haar uitlegde dat alles daar mooi was en eindelijk alles kon worden begrepen. Zij moest echter weer terug naar haar aardse leven, omdat ze nog moest leren wat vergeving was. Maar ze zou het nog heel moeilijk krijgen. Interessant is dat ze aldaar een soort levensschouw of "levensfilm" zag. In dat landschap in die andere dimensie merkte ze pilaren met daken op en in de verte een verblindend en hoog poortgebouw (vergelijk in dit verband de hemelse "poort" uit het Egyptische Dodenboek in het hoofdstuk 12 over Spiritisme). Dat was de "grens" en ze moest daarna weer terugkeren naar de aarde.

Vicky had in haar leven nog nooit kunnen "zien". Zelfs in haar dromen niet. Die dromen bestonden alleen uit dezelfde ervaringen van tastzin en gehoor, die ze vanaf haar geboorte had meegemaakt. De BDE of uittreding gaf haar voor het eerst visuele beelden te zien. (IANDS-International Association for Near Death Studies, A Blind Woman's Near Death Experience by Vicky Noratuk).

Dit geval staat trouwens niet op zichzelf. De psycholoog Prof. Kenneth Ring, een der medeoprichters van IANDS, contacteerde 11 blindenorganisaties. Hij kwam daarbij in contact met 24 personen, die eveneens "blind" waren geboren en allen een korte periode klinisch dood waren geweest. Ook zij hadden tijdens deze fase kunnen "zien" en beschreven dezelfde identieke "hiernamaals-ervaringen" als Vicky!

Deze sterk bewijskrachtige gevallen van BDE ondermijnen alle theorieŽn van debunkers op dit gebied. Deze laatsten kunnen zich blijkbaar alleen vastbijten in kleine details van survival-onderzoeken, maar kunnen daarbij niet de immense hoeveelheid accumulerend feitenmateriaal overzien, dat vanuit diverse wetenschappen in de richting van survival tendeert.

Als er voor een belangrijk verschijnsel talrijke aanwijzingen en vermoedens zijn en als er vanuit andere wetenschappelijke richtingen ook belangrijk feitenmateriaal komt, dan zal men deze verschijnselen als een "echte" wetenschapper serieus moeten onderzoeken en het al helemaal niet vanuit de luie leunstoel op aprioristische basis mogen "wegwuiven". Als men een zorgvuldig opgebouwd bouwwerk van aanwijzingen en feiten onderuit wil halen door slechts kleine facetten daarvan aan te vallen, zonder Łberhaupt enige kennis van het geheel te hebben of willen hebben, dan is men "wetenschappelijk" absoluut verkeerd en kortzichtig bezig.

De term "pseudo-wetenschap", die deze debunkers daarbij graag laten vallen, is dan eigenlijk meer op hen zelf van toepassing en doet sterk denken aan het psychologische verschijnsel van "projectie".


 

Spontane contacten (drop-in-communicators)

Bij mijn EVP-onderzoek heb ik vaak geconstateerd dat er soms ineens spontane communicaties met mij geheel onbekende personen voorkomen. Personen die ik nooit gekend heb, maar die vertellen hoe ze vroeger heetten, evenals feiten over hun leven en overlijdensomstandigheden. Dergelijke spontane contacten met volledig onbekende communicators zijn ook bekend uit het vroegere spiritisme en worden wel "drop-in-communicators" genoemd. Ook dit kan interessante identiteitsbewijzen opleveren bij nader onderzoek.

Het is heel goed mogelijk om deze mededelingen dan te verifiŽren in archieven, kranten, etc. omdat vaak namen, plaatsen en omstandigheden worden vermeld. Ik zal daar enkele voorbeelden van geven. Zo kreeg ik op een gegeven moment iemand door die blijkbaar vroeger in het concentratiekamp Dachau had gezeten en daarvan emotioneel verslag deed:

"Jo Maassen (?), was in Dachau, kan je bewijzen!"

Blijkbaar drong hij erop aan dat ik zijn naam zou verifiŽren in archieven, zodat ik zijn bestaan zou kunnen "bewijzen". Ik heb daarna op internet zitten zoeken, maar kon nergens een index van persoonsnamen voor Dachau vinden. Ik moet dit nog verder uitzoeken. Maar duidelijk is wel dat men soms vanaf de "andere kant" absolute identiteitsbewijzen probeert te geven. Deze Jo Maassen (misschien versta ik de naam verkeerd) gaf ook verdere details over de gruwelijke kampervaringen in 1945:

"ik ben verbrand, levend!" .

"langzaam in de oven!" .

"was in '45" .

"je hebt nog geen toilet, je moet bad nemen, zo is het leven!" .

"werken op de plaats, moet net gaan regenen!"

Vertwijfeld roept hij daarna: "alsjeblieft red me hier!" Maar blijkbaar realiseerde hij zich meteen dat hij met herinneringen bezig was, want kort daarna zegt hij: "oude gedachten!" .

"alsjeblieft red me hier!"

Het belang van dergelijke communicaties laat zich raden. Voor familieleden van de overledene alleen al kan dit EVP-onderzoek enorm belangrijk zijn. Hoeveel liefhebbende verwanten blijven na de dood van een geliefde persoon niet over met talrijke vragen omtrent diens dood...

Tevens ben ik de mening toegedaan dat met dit onderzoek bijvoorbeeld ook moordzaken opgelost zouden kunnen worden. Stel als theoretische mogelijkheid dat een persoon die vermoord is via EVP de naam en woonplaats van de dader kan doorgeven en stel dat daarna bijvoorbeeld d.m.v. DNA-onderzoek het bewijs hiervan verkregen kan worden, dan komt men bijzonder dicht bij ultieme bewijzen voor de "survival hypothese"...een andere wetenschappelijke verklaring zou dan vrijwel onmogelijk zijn!

Uit het parapsychologisch onderzoek is gebleken dat de bruikbaarheid van paragnosten bij politieonderzoek niet erg groot is. Wel kunnen ze soms langs helderziende of telepatische weg "circumstantial evidence" geven, maar vrijwel nooit de naam van eventuele daders en de exacte omstandigheden!

In mijn 35 jaar lange onderzoek heb ik een aantal keren voor de keuze gestaan om meldingen door een bepaalde "drop-in-communicator" gedaan, door te geven aan eventuele betrokkenen, maar ervan afgezien omdat ik mij daar eigenlijk terughoudend bij wil opstellen teneinde nabestaanden niet te kwetsen of hoop te geven. Maar misschien zou het in het belang van het wetenschappelijk onderzoek op dit gebied toch goed zijn om dit wel te doen. Ik wil daarvan enkele voorbeelden geven.

Zo meldde iemand, die blijkbaar bij een motorongeluk om het leven was gekomen:

"je moet dan ook een motorhelm opdoen!"

"er kwam een tegenligger aan!"

Zo kreeg ik ook eens een verhaal van een meisje door, dat haar ouders graag wilde spreken en die vertelde dat zij een slachtoffer was geworden van een dader wiens naam ze noemde (wel moeilijk verstaanbaar) Ik laat hier haar stem horen, die zegt:

"ga mijn moeder opbellen!"

Ook kreeg ik een keer de melding:"Je spreekt hier wel met een moordenaar!"

"je spreekt hier wel met een moordenaar!"
 

Kan EVP helpen bij het oplossen van misdrijven?

Zoals ik hiervoor al vermeldde, ben ik na 35 jaar EVP-onderzoek ervan overtuigd geraakt dat het binnen de mogelijkheden van dit objectief registreerbare verschijnsel ligt om in gevallen van bijvoorbeeld misdrijf rechtstreekse informatie van een overleden slachtoffer zelf te krijgen omtrent een eventuele dader. Dat dit een claim is die eventueel verstrekkende gevolgen kan hebben is duidelijk. Maar ik baseer deze mening op een aantal ervaringen die ik met dit EVP-verschijnsel heb gehad. Overigens ben ik niet de enige EVP-onderzoeker die deze mogelijkheid geconstateerd heeft.

Het was de oprichter der Oostenrijkse VTF÷ (Verein fŁr Tonbandstimmen Forschung ÷sterreich), Hans Luksch, die bij een aantal moordgevallen uit de kranten, via EVP contact probeerde contact te krijgen met de slachtoffers. Het lukte hem 4 keer om de naam van een moordenaar op de band te krijgen, vůůrdat de politie deze personen verdacht en arresteerde.

Zo werd in Wenen een man, Gunther Bahr, op straat doodgestoken en men verdacht in eerste instantie de minnaar van diens weduwe. Hans Luksch vroeg vervolgens de stemmen om in contact te komen met de vermoorde Bahr. Luksch probeerde erachter te komen of de minnaar van deze mevr. Bahr inderdaad de moordenaar was en stelde het overleden slachtoffer vragen op de band: "Ich rufe Gunther Bahr, Gunther Bahr, kennt deine Frau den Namen deines MŲrders?", waarna direkt het antwoord komt: "Sie war's!" ("zij was het!"). Een paar dagen daarna arresteerde de politie de vrouw van Gunther onder verdenking van moord en zij bekende... .

"Ich rufe Gunther Bahr, Gunther Bahr, kennt deine Frau den Namen deines MŲrders?" - "Sie war es!"

 

Ook een der eerste Duitse EVP-pioniers, die nauw samenwerkte met Konstantin Raudive, ir. Franz Seidl, vermeldt in zijn boek "Das Phšnomen der Transzendentalstimmen" uit 1971 (in het Nederlands vertaald als "Registratie van Bovennatuurlijke Stemmen"), het vermissingsgeval van Sylvia Renner in 1970 tijdens een vakantie op een camping bij het Gardameer. Seidl besloot om EVP-vragen te stellen over dit vermissingsgeval, dat hem als menselijke tragedie had aangegrepen.

Op de vraag of Sylvia vermoord was kwam geen antwoord, maar op Seidl's vraag of zij ontvoerd was, kwam als antwoord: "in mare con dimediatis Paolo", te vertalen als: "op het meer met duivelstoejager (mediastinus?) Paolo". Later bleek dat er op de camping inderdaad een Italiaan met de naam Paolo had gestaan in diezelfde periode. In 1971 maakte Seidl met de ouders van Sylvia samen EVP-opnames. Op de vraag of Sylvia dood was, kwam als antwoord: "wel nee!" en op de vraag of eventueel het lijk gevonden kon worden: "nooit!" Ze vroegen verder of Paolo betrokken was geweest bij de ontvoering en daarop kwam als antwoord: "nam deel!" Op de vraag waar ze nu was werd geantwoord: "Spanje". In de dagen daarna werd "Egypte" genoemd en "bij Cairo". Helaas liep alles destijds op een dood spoor uit en was zij wellicht als blanke slavin naar Egypte gesmokkeld. Er is nooit meer iets van haar vernomen.

Zelf heb ik bij mijn eigen EVP-onderzoek ook een aantal keren kunnen constateren dat onverwachte "drop-in-communicators"refereerden aan een moord of misdrijf en daarbij ook zelfs namen noemden. Zo kreeg ik bij EVP-opnames op een gegeven moment een naam door van een meisje, die in het nieuws was geweest als slachtoffer van een misdrijf.

Ik weet niet of ik contact met haar had, maar in ieder geval werd in een de loop van een paar dagen het volgende vermeld: "Je kent me nog niet. Er gaat contact komen! Ze komt bij jou, daarom heeft ze hier een boodschap. Ik wil graag verder praten. Ga mijn moeder opbellen! Die dader vangen! Het is een man uit de omgeving. Was een hele boze man. Ja, hij is wel de moordenaar! Als hij maar de bak ingaat! Moet wel de politie hem laten vangen. Komt de waarheid boven...!" .

"Er gaat contact komen!" .

"de dader vangen!" .

"hij is wel de moordenaar!" .

"als hij maar de bak ingaat!" .

"moet wel politie laten vangen" .

"komt de waarheid boven!"

 



In contact met zijn overleden dochter


In december 2008 kreeg ik een mailtje van Karel Visser, die wat meer van mijn EVP-onderzoek en vooral over mijn nieuwe DNG-opnamemethode wilde weten. Binnen zijn gezin had zich een klein drama afgespeeld. Zijn vrouw Jannie was in november 2000 overleden, waarna hij achterbleef met zijn twee dochters Mirella en Cynthia.

Vanaf haar geboorte leed zijn dochter Mirella aan de ziekte Cystic Fibrosis (taaislijmziekte), hetgeen als een zwaard van Damocles boven het gezin hing. Na een toch al bijzonder zware periode na het verlies van de moeder, werd Mirella steeds ernstiger ziek en overleed na een zwaar ziekbed in januari 2008 aan deze afschuwelijke ziekte. Zijn andere dochter Cynthia was inmiddels getrouwd en woonde met haar gezin elders. Karel bleef dus met al zijn verdriet alleen achter.




Dat was de reden dat hij op zoek ging naar een mogelijkheid om in contact te komen met zijn overleden beminden. Via internet kwam hij op mijn EVP-website terecht en stuurde een mailtje.
Dat was het begin van een nieuwe fase in zijn leven: een hernieuwd en fascinerend "telefoon"- contact met zijn overleden gezinsleden.

Na het eerste bezoek aan mij, waarbij ik hem mijn nieuwe DNG-opnamemethode had laten zien en hem daarin enigszins getraind had, kreeg Karel thuis vrijwel direkt contact met zijn dochter Mirella.
Zij kwam al meteen goed verstaanbaar door en vertelde het volgende:


(1) "Mirella zoeken, ik ben er!"

(2) "Ik was jullie voorgegaan pappa, zoveel tegenslag!"

(3) "pappa weet je, het is auw met de kindjes boven!"

Daarbij doelde ze op het feit dat ze Karel en Cynthia was voorgegaan en dat het haar vader "auw" deed dat hij zijn beide dochters nu ook moest missen. Mirella vertelde dat ze zelf het "thuis" van vroeger ook erg miste:

(4) "maar pappa wist je dat ik thuis van toen wel mis!"

Over haar overlijden en haar nieuwe situatie in die andere dimensie vertelt ze:

(5) "weet je, dood is zo voorbij!"

(6) "ik weet nog hoe ik hier op aarde leefde"

(7) "op die aarde deed ik veel"

Die andere, voor haar nieuwe dimensie noemt ze "daarboven" en het bestaan hier op aarde typeert ze als "die sfeer":

(8) "daarboven zit ik, ben hier vaak in die sfeer"

Ze probeert haar vader op te beuren door te zeggen dat ze hier op aarde vaak en snel kan zijn:

(9) "kop op pappa! Pappa ben hier snel!"

Ze geeft diverse dochterlijke adviezen aan haar vader: dat hij vakantie nodig heeft (hetgeen hij daarna ook deed) en dat zijn toekomst veel beter kon worden.
Ook moest hij zich niet druk maken over zijn leeftijd. Grappig is dat ze haar vader af en toe corrigerend toespreekt.

(10) "vakantie hebben, nodig!"

(11) "je toekomst kan nog beter worden!"

(12) "pappa fit niet op je ouderdom!"

(13) "maar pappa weet je, je vergist je weer een keertje!"

Ze vertelt hem dat ze op zijn verjaardag aanwezig zal zijn:

(14) "Ik kom op je verjaardag straks!"


Haar lievelingshondje Cindy was inmiddels overleden en Mirella vertelde haar vader dat ze het aan de overzijde weer gevonden en gehouden had:

(15) "ja, hou dat hondje pappa!"

Zelfs houdt ze in de gaten of haar vader niet vergeet de 14 jaar oude hond die hij nu heeft elke dag tweemaal driekwart pilletje te geven. Toen hij dit een keer vergat meldde z'n dochter:

(16) "twee keer driekwart pilletje geven!"

Mirella was toen ze leefde gek op haar tuintje en vertelde dat ze in die andere dimensie nu ook een vredig tuintje had:

(17) "maar pappa weet je, heb een tuintje, heel rustig!"

Dergelijke mededelingen komen helemaal overeen met de bevindingen van andere EVP-experimentators, waarbij vaak verteld wordt dat ze aan de andere kant beschikken over huizen, tuinen, bloemen en zelfs steden.
Wel missen ze blijkbaar bepaalde dingen, die typerend zijn voor het bestaan op onze aarde, n.l. voedsel en drank.
Zo vertelt Mirella (die vroeger gek was op zuurkool):

(18) "ik wil graag zuurkool weer eten"

Heel interessant zijn haar volgende mededelingen over de DNG-techniek die haar vader op mijn aanwijzingen toepaste. Het gaat daarbij om een klein kastje, waarin een microfoon geplaatst kan worden en waarop met een voorwerp noise-geluiden worden gemaakt, die zij aan de andere kant transformeren in verstaanbare zinnetjes. Haar vader had dit houten kastje op mijn adviezen gemaakt en Mirella noemt dit symbolisch en met enige humor: "een vertelkistje" (wat het in feite ook is!):

(19) "je maakt een vertelkistje!"

Van belang voor een goede verstaanbaarheid is dat ze in die andere dimensie de noisegeluiden transformeren tot verstaanbare zinnetjes op het ritme van de noise die wij ze aanbieden. Daarover zegt zij:

(20) "wel op de maat spreken, goed hoor!"

Deze redelijk tot zeer goed verstaanbare meldingen van Mirella, de overleden dochter van Karel Visser, vormen zo een uitstekend identiteitsbewijs van een veel te vroeg overleden meisje, dat zich aan de andere zijde blijkbaar heel goed kan schikken in haar noodlot en via deze DNG-telefoonverbinding een schitterend bewijs van haar voortbestaan aan haar vader doorgeeft.
Het is een heel goed voorbeeld van de mogelijkheden die met deze methode verkregen kunnen worden teneinde het aardse leed enigszins te kunnen verzachten, als men weet dat er altijd een soort digitaal telefoonlijntje overblijft. Overlijden is als een emigratie naar een ver land, maar gelukkig is de band met geliefden niet definitief en onherroepelijk afgekapt...!

Hartverwarmend zijn de opbeurende uitspraken waarmee Karel's dochter zich tot haar vader wendt en daarmee een riem onder zijn hart steekt:

(21) "dat ik zoveel van je hou!"

(22) "ik mis jullie!"

(23) "pappa, kom op he!"
 



Wanneer is bewijs genoeg bewijs..?                          door Leon Stam

Het is moeilijk om de herkomst van de stemmen naar wetenschappelijke maatstaven te bewijzen. Is dit bewijs voor een leven na de dood? Hoe fascinerend ook het onstaan ervan, hoe adembenemend vaak de inhoud van de uitspraken en hoe indrukwekkend de soms optredende verschijnselen als synchroniciteit en precognitie: de wetenschap schiet er met grof geschut gaten in. Aan de ene kant heeft dat te maken met het verschijnsel zelf. Het is de vraag of deze verschijnselen naar de huidige wetenschappelijke maatstaven Łberhaupt toetsbaar zijn.  Misschien moeten de criteria voor wat "bewijs" is wel worden bijgesteld.

Aan de andere kant bestaat er van wetenschappelijke zijde een onwil om dit fenomeen echt serieus te onderzoeken. Er is al decennia een zekere vooringenomenheid. Kritisch zijn mag (moet zelfs), maar een open en welwillende houding jegens onverklaarbare, op grote schaal optredende, maar grillige en daardoor lastig in een hokje te stoppen verschijnselen, siert de ware onderzoeker.

De sterkste bewijzen voor de echtheid van EVP zijn vaak erg subtiel. En treden het vaakst op bij mensen die belangrijk zijn voor elkaar (familie, vrienden, geliefden). Als je een bekende op straat groet en men zou aan je vragen of je kan bewijzen dat dat echt diegene was, is dat misschien best lastig. Je staat er ook niet bij stil. Je herkent iemand gewoon aan zijn uiterlijk en zijn doen en laten en er is interactie. Als de fysieke dimensie wegvalt na iemands overlijden, blijft er (via EVP) nog steeds interactie, maar door de muur die er nu tussen staat, worden de signalen waaraan je iemand kunt herkennen zwakker en subtieler. Bewijs wordt dus ook persoonlijker! En ook minder "hard" en verifieerbaar.

Soms ook, is wat je te horen krijgt zo vreemd, zo anderwereldlijk, dat elke "aardse" verklaring gewoon te kort schiet. Het lijkt er dan sterk op dat je rechtstreeks een kijkje gegund in een andere dimensie.

Ander bewijs, bijvoorbeeld in de vorm van mededelingen, zoals in het onderzoek van Hans kennis hierboven, is er ook. Objectief toetsbaar bewijs. Dat wat het dichtst aanligt tegen wat de gevestigde wetenschap graag wil. Dergelijke bewijsvoering vraagt intensief onderzoek en bijvoorbeeld de mogelijkheid om feiten te verifiŽren. Samenwerking tussen diverse disciplines en overheden zou het onderzoek, naar mijn mening, naar een hoger plan tillen.

ik zal wat voorbeelden geven van experimenten van mezelf, waarbij de identiteit van de sprekers op grond van de inhoud van de mededelingen en vaak ook de manier waarop gesproken werd, kon worden vastgesteld. Ik ben er van overtuigd dat wanneer mensen met een wetenschappelijke achtergrond dergelijke ervaring zelf zouden hebben, in ieder geval de bereidheid om dit verder te onderzoeken zou toenemen.

In 1981 had ik nog niet van EVP gehoord. Eťn van mijn beste vrienden kwam om het leven bij een auto-ongeval. Vanwege mijn radiohobby maakte ik regelmatig microfoonopnamen met een bandrecorder. Een maand na het ongeval maakte ik een opname en ontdekte daarop een stem die riep: "Hee Stam"! Ikzelf, maar ook anderen herkenden de stem van de overleden vriend. Ook was dit typisch de manier waarop hij mij altijd aansprak...mijn eerste kennismaking met EVP, geÔnitieerd door een heftige gebeurtenis in mijn leven. Microfoonstem.

"Hee Stam !"

Pas wat later ben ik hier verder onderzoek naar gaan doen. Hij kwam toen nog een enkele malen door via de radiomethode.

"Hallo Stam"

Toen mijn vader was overleden, heb ik, vlak na de begrafenis ook enkele opnamen gemaakt. Ik vroeg onder meer wat hij van de muziek had gevonden die ik voor de begrafenis had uitgezocht. Het lijkt of hij eerst instructies krijgt van een andere stem (die lijkt te zeggen: "Effe testen"). Daarna komt mijn vader. Je kunt horen dat hij nog moet wennen aan zijn nieuwe situatie. En weer opnieuw moet leren praten. Hij zegt : "Muziek was erg goed" (radiostem).

"Even testen...muziek was erg goed"

Tijdens dezelfde opname had ik hem gevraagd waarom hij op de dag dat hij overleed nog gebeld had op een moment waarvan hij wist dat er niemand thuis was. Hij had het antwoordapparaat ingesproken. Ik vermoedde dat hij zijn einde onbewust aan had voelen komen en daardoor de drang had om mij te horen of zien. Hij las mijn gedachte en antwoordde: "Ik heb je nog gezien" (radiostem). De stem spreekt in een vreemd ritme. Probeer de vrouwenstem die er doorheen zit te negeren.

"Ik heb je nog gezien"

Dat hij een voorgevoel had van wat er zou gaan gebeuren blijkt vermoedelijk ook uit een opname die ik kort vůůr zijn dood maakte. Het lijkt echt sterk op de stem van mijn vader die een bijna smekend verzoek doet. Het eerste deel is lastig te verstaan, maar eindigt op mama. Daarna komt : "Doe je het, Leon?" (radiostem). Door omstandigheden heb ik deze stem pas na zijn dood ontdekt en ik heb het altijd geÔnterpreteerd als zijn verzoek om goed voor mijn moeder te zorgen als hij er niet meer zou zijn (een onnodig verzoek, dat spreekt vanzelf...)

"...doe je't, Leon?"

Later kwam hij weer door. Ik vroeg hem of hij een boodschap had voor mijn moeder. Hij antwoordde met een opmerking die zeer typerend was voor zijn manier van spreken: "Je leeft nog in fantastische culturen" (radiostem)

"Je leeft nog in fantastische culturen"

Ik was, toen ik thuis woonde, zendamateur. Soms was ik in het holst van de nacht bezig. Mijn vader maakte dan 's morgens soms de opmerking: "Ik heb je nog horen zenden vannacht". Na zijn overlijden krijg ik dezelfde opmerking door. Kennelijk beschouwde hij dit experiment ook als een uitzending.


"Ik heb je horen zenden"

 

Afscheid en wederhoren
 

Vorig jaar zomer overleed mijn schoonvader plotseling. Nog voor de begrafenis startte ik met een aantal opname-experimenten om in contact met hem te komen. Ik gebruikte daarbij de DNG methode (zie elders op deze site). De weken daarna is er een vrij intensief contact geweest, waarbij ik de indruk had dat ik daadwerkelijk met de persoonlijkheid van mijn schoonvader in contact stond. Dat kon ik afleiden uit opmerkingen die hij maakte. Zijn fysieke stem ontbrak, maar verder zou hij een aantal opmerkingen precies zo gemaakt hebben. Ook was er een paar keer sprake van een voorspelling die uitkwam. Daarnaast meldde hij een paar feiten over het fuctioneren van artsen in het ziekenhuis, met naam en toenaam. Om privacyredenen kunnen we die fragmenten niet op de site zetten.

 


Een paar dagen vůůr de begrafenis kwam mijn schoonvader al door. Hij maakte de opmerking: "Het gaat regenen, de uitvaart aan het eind". Grammaticaal niet helemaal juist (hij was kennelijk hij nog zoekende in de nieuwe situatie), maar de woorden bleken wel (weer)profetische waarde te bezitten! Voor en tijdens de dienst en uitvaartplechtigheid was het prachtig weer en de zon scheen. Tegen het einde van de condoleanceplechtigheid begon het echter te regenen. Een voorspelling!

"Het gaat regenen, de uitvaart aan het eind"


Ook nog voor de begrafenis vroeg ik aan hem hoe hij zich voelde. Als antwoord kwam: "Een beetje veilig, dat ligt aan de antenne". Pas tijdens de begrafenis werd me duidelijk dat dit ook een voorspelling was geweest, of dat hij zich in ieder geval bewust was van de plek waar hij begraven zou worden: direct aan de voet van de radio- en televisietoren...ligt aan de antenne...Later vroeg ik of hij daar ook een huis had. Toen kwam als antwoord: "Met die huisantenne".

"Een beetje veilig, dat ligt aan de antenne"

"Met die huisantenne"

Mijn schoonvader was niet religieus en geloofde niet in een leven na de dood. Hij was ook in de eerste plaats een levensgenieter en hield zich daar niet mee bezig. Toen ik vroeg hoe hij het vond dat het leven toch doorgaat en of zijn inzichten veranderd waren, antwoordde hij veelbetekenend: "Je leven verlengen, daarginds kan't gebeuren".

"Je leven verlengen, daarginds kan't gebeuren"

Ik heb ook gevraagd hoe hij het overlijdensproces heeft ervaren. Dit verliep bij hem vrij onverwacht en vrij snel. Hij antwoordde: "Het gevoel viel weg, ik wilde naar buiten". Over zijn nieuwe, onwennige situatie zei hij verder het volgende: "Ik wilde eigenlijk hard gaan zweven joh, als een kleuter praten". Hij kan hiermee hebben bedoeld dat hij in plaats van van zijn vrijheid in de nieuwe situatie hij nu toch weer moest (leren) praten met ons, achterblijvers...Ook meldde hij: "Ik geloof niet in woorden die pijn doen" , geheel in het karakter dat hij als mens had. Daarna gaf hij aan: "Je wordt weer vrolijk van mij he?"

"Het gevoel viel weg, ik wilde naar buiten"

"Ik wilde eigenlijk hard gaan zweven joh, als een kleuter praten"

"Ik geloof niet in woorden die pijn doen"

"Je wordt weer vrolijk van mij he?"


Op een gegeven moment was het echt net alsof  ik met hem aan de telefoon zat. Hij was een erg prettig mens, maar kon af en toe wel direct zijn en ongezouten vertellen waar het op stond. Ik vroeg hem of hij kon bewijzen dat ik echt met hem aan het communiceren was. Het antwoord kon voor mij niet overtuigender zijn: Hij werd boos en zei: "Godverdomme, je bent al tijden in gesprek en dat is goed!" Wat nou bewijs....

"Godverdomme, je bent al tijden in gesprek en dat is goed!"

Hij was, zoals gezegd, een levensgenieter en bruinde zichzelf ook graag in de zon. Op mijn vraag of hij daar ook zon had, antwoorddde hij: "Je bruint niet meer, je blijft hier spierwit". Op mijn vraag hoe het er daar uitziet, antwoordde hij: "Ik zit hier in mijn eigen sfeer".

"Je bruint niet meer, je blijft hier spierwit"

"Ik zit hier in mijn eigen sfeer"

Ik vroeg ook of hij een boodschap had voor zijn kinderen. Hij maakte de volgende opmerking, bestemd voor zijn dochter: "MariŽt, waar ben je, beetje vreemd met een geest". Op de dag dat zijn zoon een marathonfietstocht had gedaan voor het goede doel, zei hij: "Ik was mee gaan fietsen". Ook kwam door: "Hoi, dit is nog ťťn keer papa". We waren op zijn verjaardag met zijn allen naar het graf geweest. Later die dag vroeg ik of hij erbij geweest was. Als antwoord kwam: "Mijn verjaardag vier ik ook niet meer".

"MariŽt, waar ben je, beetje vreemd met een geest"

"Ik was mee gaan fietsen"

"Hoi, dit is nog ťťn keer papa"

"Mijn verjaardag vier ik ook niet meer"

"Mariet ik wil de tijd nog liever niet vergeten, begrepen?"

"Hoor jij me nu praten.?...kusje van Piet"

"Jetje..met Piet, heb jij daar je vrienden...het lukt niet, heb jij het begrepen?"
 

Zoals ik hierboven al heb aangegeven kun je van de meeste boodschappen zeggen dat ze zijn gedaan in de geest van de overledene. Er was herkenning door de nabestaanden en op basis van alle doorgekomen mededelingen kun je de conclusie trekken dat ik werkelijk met de overledene heb gecommuniceerd. Er was ook troost door de woorden. Ook een indicatie voor de impact en geloofwaardigheid van de mededelingen.

Leon Stam, januari 2009

 



 

 

© Hans Kennis / Leon Stam